In Diest rommelt het op de markt. De twist is of stoelen, tafels, parasols en windschermen meerkleurig of eenkleurig moeten zijn. Strategisch zwijgt men nu nog over de tinten. Zwart-wit Diest denken over de kleur van een biertent onder de mosterpot anno 2008.
Aanleiding van dit alles is een lijvig reglement waarmee het bestuur de wildgroei van terrassen een halt wil toe roepen. Dat men in de loop der jaren het steeds minder nauw nam met afspraken over terrassen ontkent niemand. De wildgroei kon ongeremd zijn gang gaan. Het bestuur mist elke slagkracht om deze trend te stoppen.
Andere regels veranderen het spel maar niet de arbiters. Het lijkt Groen wenselijker dat het bestuur de moed heeft het bestaande stedenbouwkundig handhavingsbeleid in te zetten om de wildgroei ‘echt’ een halt toe te roepen. Dan kunnen voetgangers opnieuw overal langs, zijn er geen illegale verhoogde terrassen meer en heeft elke café-uitbater dezelfde rechten.
Of de huidige spelregels goed zijn of nog beter kunnen, blijkt dan wel. Of één- of meerkleurige parasols dan nog een noodzaak zijn, kan dan in alle rust onder een fraaie parasol worden uitgemaakt.
Groen concludeert! Geen nieuwe regels, wel een moedig bestuur die bestaande regels ook afdwingt. Start alvast met het goede voorbeeld. Zorg dat stedelijke openluchtpodia uitblinken in vormgeving en laat reclame achterwege. Denken over kleur en vorm kan nadien, samen met de uitbaters op een terras in de schaduw van de mosterdpot bij een blonde of een bruine met schuimende kraag. Wedden dat na het tweede glas de stad vanzelf gezellig en fleuriger lijkt?